Τα 8 στάδια του πολιτισμού.

 

Η άνοδος και η πτώση των Πολιτισμών σύμφωνα με τον Alexander Tytler

O Alexander Tytler (1747-1813) ήταν καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ο Tytler, όταν αναφέρθηκε στην πτώση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, περιέγραψε 8 στάδια ανόδου και πτώσης των πολιτισμών.

     

Στάδιον 1, από τις σκληρές συνθήκες στην εγρήγορση, την σπουδή, την προσπάθεια, στην πίστη:  Έθνη και πολιτισμοί σχηματίζονται στο χωνευτήρι της Ιστορίας αντιμετωπίζοντας δύσκολες καταστάσεις & σκληρές συνθήκες. Τα δεινά και οι δυσκολίες προκαλούν πνευματική ανάπτυξη. Η ταλαιπωρία απαιτεί μια πνευματική πειθαρχία που καθώς αναζητά λύσεις γεννά σοφία.

 

 

 

 

 Στάδιον 2, από την προσπάθεια  και την πίστη έως το μεγάλο θάρρος: Έχοντας συσσωρευτεί στο χωνευτήρι της ταλαιπωρίας, εμφανίζονται το θάρρος και η ικανότητα να υπομείνουμε την μεγάλη θυσία . Οι χρισμένοι ηγέτες αναδύονται και οι άνθρωποι καλούνται στο θάρρος και στην θυσία (συμπεριλαμβανομένης ακόμα και της απώλειας ζωής) προκειμένου να δημιουργήσουν έναν καλύτερο, πιο ασφαλή & δίκαιο κόσμο για τις επόμενες γενιές.

Οι άνθρωποι που κατέχουν λίγα ή τίποτα, έχουν επίσης λίγο ή τίποτα να χάσουν και συχνά είναι πιο πρόθυμοι να ζήσουν για κάτι πιο σημαντικό από τον εαυτό τους και την δική τους ευχαρίστηση, την ατομική τους ικανοποίηση.

Ξεκινά μια μάχη, μια μάχη που απαιτεί θάρρος, πειθαρχία και άλλες αρετές.

   Στάδιον 3, από το θάρρος στόν πολιτισμό και στην ελευθερία: Ως αποτέλεσμα της συνειδητής προσπάθειας & του θαρραλέου αγώνα, ο εχθρός εξαφανίζεται και αναδύεται η ευημερία, η ελευθερία και η δικαιοσύνη σε κάποιο βαθμό. Σε αυτό το σημείο ένας πολιτισμός αναδύεται, ριζωμένος στα υψηλά του ιδανικά.

Οι ηγήτορες οι οποίοι ηγήθηκαν της μάχης είναι ακόμα ζωντανοί και η κληρονομιά αυτών που δεν βρίσκονται εν ζωή παραμένει ακόμα ζωντανή. Θα την πούμε παράδοση. Ο ηρωϊσμός, η πειθαρχία και οι αρετές εξακολουθούν να εκτιμώνται. Τα ιδανικά που αγωνίστηκαν για χρόνια στο χωνευτήρι της Ιστορίας εξακολουθούν να είναι αποδεκτά σε μεγάλο βαθμό.

  Στάδιο 4, από την ελευθερία & την ευημερία στην αφθονία: απολαμβάνουμε μεγαλύτερη ευημερία, επειδή ένας πολιτισμός εξακολουθεί να λειτουργεί με τις αρετές της θυσίας και της σκληρής προσπάθειας. 

Αλλά έπειτα έρχεται ο πρώτος κίνδυνος: η αφθονία. Πράγματα που βρίσκονται σε πολύ μεγάλη αφθονία τείνουν να μας επιβαρύνουν-γονατίζουν τις ζωές των ανθρώπων και να λαμβάνουν τη δική τους υπόσταση. Ταυτόχρονα, οι αγώνες που προσδίδουν σοφία και αγκαλιάζουν την ψυχή σε σωστή πειθαρχία και προτεραιότητες υποχωρούν στο παρασκήνιο.

Η φιλοσοφία είπε ότι η ζωή του ανθρώπου δεν συνίσταται στα υπάρχοντά του (όπως και ο Χριστός, όπως και ο Βούδας). Απλώς προσπαθήστε να το πείτε αυτό σε ανθρώπους οι οποίοι ζουν σε μια κουλτούρα η οποία αρχίζει να βιώνει αφθονία... Μια τέτοια κουλτούρα ζει στον απόηχο των προηγουμένων θυσιών. Οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιό απρόθυμοι να κάνουν θυσίες. Τα ιδανικά μειώνονται σε σημασία και η αφθονία γονατίζει τις ψυχές των ανθρώπων, ο οποίοι παύουν να είναι γεννήτορες ή έστω φορείς φορείς του πολιτισμού των προγόνων τους. Οι θυσίες, η πειθαρχία και οι αρετές που είναι υπεύθυνες για την ανάπτυξη του πολιτισμού απέχουν όλο και περισσότερο από την συλλογική συνείδηση. Η απόλαυση των καρπών της (αφθονίας) γίνεται το επίκεντρο.

¨Ερχεται σιγά σιγά ο εφησυχασμός και η απάθεια

Στάδιον 5, από την αφθονία έως τον εφησυχασμό: Το να είσαι εφησυχασμένος, ή σημαίνει να είσαι ικανοποιημένος, ή και όλο και περισσότερο να μην γνωρίζεις τις σοβαρές τάσεις που υπονομεύουν την υγεία, την δημιουργική & εύρυθμη λειτουργία και την ικανότητα ευημερίας. Όλα φαίνονται καλά, οπότε πρέπει να είναι καλά. Αυτό επιβάλλεται μέσω π.χ. του life style, των διαφόρων gadgets, και της υποκουλτούρας της τηλεοράσεως, του κινηματοφράφου & των reality shows, τηλεπεριοδικών κ.λπ..

Ωστόσον, όλα τα θεμέλια, οι πόροι, οι υποδομές και οι απαραίτητες αρετές καταρρέουν. Καθώς οι αρετές, οι πειθαρχίες και τα ιδανικά γίνονται ολοένα και πιο απομακρυσμένα, όσοι εγείρουν συναγερμούς χαρακτηρίζονται από τους εφησυχασμένους ως γραφικοί ή "ξενέρωτοι", ενώ θεωρούνται ακραίοι, σκληροί, επικριτικοί/σκεπτικιστές ή συνομωσιολόγοι.

Στάδιον 6, από τον εφησυχασμό στην απάθεια και τον εκφυλισμό: Η λέξη απάθεια προέρχεται από τα Ελληνικά και αναφέρεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος ή πάθους για τα πράγματα που κάποτε ήταν ζωντανά και πηγές έμπνευσης. Λόγω του εφησυχασμού του προηγούμενου σταδίου, η αυξανόμενη έλλειψη προσοχής στις ενοχλητικές τάσεις, δυνητικούς κινδύνους ή και εχθρούς εξελίσσεται σε απόλυτη απόρριψη. Πολλοί σπάνια σκέφτονται ή νοιάζονται για τις θυσίες των προηγούμενων γενεών και χάνουν την αίσθηση ότι πρέπει να εργαστούν, να μοχθήσουν ή και να κινδυνέψουν για να συμβάλουν στο κοινό καλό. Οι άνθρωποι χάνουν ακόμα και τα χαρακτηριστικά του φύλου τους.

Ο πολιτισμός υφίσταται το σοβαρό πλήγμα που αντικαθίσταται από την εξατομίκευση, την ιδιωτικοποίηση (ιδιωτεία) και την αποπροσωποποίηση σε αυξανόμενους βαθμούς. Η εργασία και η θυσία για άλλους γίνεται πιο απομακρυσμένη. Διαρκώς περισσότεροι και περισσότερες γίνονται όλο και πιο πρόθυμοι να ζήσουν επί του σφαγίου των προηγούμενων θυσιών. Η σκληρή δουλειά και η αυτοπειθαρχία συνεχίζουν να διαβρώνονται.

 Και πάμε Πίσω στην Αρχή

Στάδιον 7, από την απάθεια στην εξάρτηση: Αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων στερείται τις αρετές και τον ζήλο που απαιτούνται για να εργαστούν και να προσφέρουν, να συνεισφέρουν. Τα δεινά, οι κόποι και οι θυσίες που έχτισαν τον πολιτισμό είναι πλέον μια μακρινή μνήμη. Καθώς η πειθαρχία και η εργασία φαίνονται όλο και περισσότερο πολύ "σκληρές", η εξάρτηση αυξάνεται. Η συλλογική κουλτούρα υφέρπει προς την κατεύθυνση της εξάρτησης. Οποιαδήποτε ταλαιπωρία φαίνεται απαράδεκτη. (Ζητούμενο ο ξεκούραστος,  ο άνετος, ο απροβλημάτιστος βίος).

Η αρετή δεν θεωρείται η λύση. Έχοντας ζήσει από τους κόπους & τις θυσίες των άλλων για χρόνια, ο πολιτισμός επιμένει τώρα ότι "οι άλλοι" πρέπει να λύσουν τα δεινά τους. Αυτό οδηγεί σε αυξανόμενες απαιτήσεις για κυβερνητικές, συλλογικές λύσεις. Αυτό με την σειρά του εμβαθύνει την εξάρτηση, καθώς οι λύσεις μετακινούνται από την προσωπική αρετή και τις τοπικές, οικογενειακές θυσίες σε συγκεντρωτικές/κεντρικά ελεγχόμενες εξουσίες.

Στάδιον 8, από την εξάρτηση πίσω στα δύσκολα & την δουλεία: Καθώς η εξάρτηση αυξάνεται, το ίδιο ισχύει και για την κεντρική δύναμη. Τα εξαρτώμενα άτομα (και οι κοινωνίες) τείνουν να γίνονται όλο και περισσότερο δυσλειτουργικά, χωρίς προορισμό & ρόλο. Αναζητώντας σωτήρα, αναζητούν ισχυρή κεντρική ηγεσία. Αλλά η κεντρική δύναμη διαφθείρει, και τείνει να οδηγήσει στην αύξηση του ελέγχου & της εισβολής από την κεντρική δύναμη. Πολιτικώς η αδικία, ο έλεγχος και η εισβολή πολλαπλασιάζονται.

Όμως όσοι βρίσκονται υπό καθεστώς εθελούσιας δουλείας πλέον δεν γνωρίζουν άλλες λύσεις.Οι προσωπικές και οικογενειακές αρετές (βασικά συστατικά για κάθε πολιτισμό) αντικαθίστανται πλέον αποτελεσματικά από έναν ολοένα και πιο σκοτεινό και δεσποτικό συγκεντρωτικό έλεγχο, που θέλει όλο και περισσότερη δύναμη. Με αυτόν τον τρόπο, ο πολιτισμός τελειώνει σταδιακά, επειδή οι υπόδουλοι δεν διαθέτουν πλέον τις αρετές που είναι απαραίτητες για να πολεμήσουν, αλλά ούτε και την θέληση.

“Η ζωή κάνει κύκλους και ίσως ο μόνος παράγοντας που μπορεί να επιβραδύνει την ολοκλήρωση της επικίνδυνης πορείας είναι ο από κάθε άποψη ασκητικός βίος”.

 

το άνωθεν κείμενο βασίζεται στο:

https://www.lifesitenews.com/opinion/the-eight-stages-of-the-rise-and-fall-of-civilizations1