"Ρίζες και θεμέλια
Οδόσημα της ιστορίας του ελληνισμού",

Μαρία Ευθυμίου, Μάκης Προβατάς
Αθήνα, Εκδόσεις Πατάκη, 2020, σ. 264
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο, ISBN: 978-960-16-9065-0
Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή, Τιμή: 12.20€ Φ.Π.Α.: 6%
(Τελευταία Ενημέρωση: 20-10-2020)

Περίληψη:

Η ιστορία των Ελλήνων ταξιδεύει στον χρόνο πάνω στο καράβι που ονομάζεται ελληνική γλώσσα. Ναυτοσύνη και γλώσσα έχουν διαχρονικά σμιλέψει τα χαρακτηριστικά αυτού του ανήσυχου λαού του οποίου τα ίχνη εντοπίζονται βαθιά στο παρελθόν, περίπου 4.000 χρόνια πριν.

Οι Έλληνες έπαιξαν κομβικό ρόλο κατά την αρχαιότητα στην ανατολική Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα. Η γλώσσα τους έγινε εργαλείο μάθησης αλλά και επικοινωνίας για πολλούς λαούς της ευρύτερης περιοχής, όπως και, αργότερα, για τον αναδυόμενο Xριστιανισμό. Με τον πολιτισμό «άλωσαν» την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετατρέποντάς την σε Βυζαντινή και κρατήθηκαν σε πνευματική εγρήγορση κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Με την επανάστασή τους, το 1821, απέκτησαν το πρώτο εθνικό ανεξάρτητο κράτος της ανατολικής Μεσογείου, συνδέθηκαν με τον δυτικό κόσμο, επεξέτειναν τα σύνορά τους και πήραν θέση ανάμεσα στους λαούς της σύγχρονης Ευρώπης – και του κόσμου.

Στο βιβλίο αυτό, μέσα από τις συζητήσεις της καθηγήτριας Ιστορίας Μαρίας Ευθυμίου με τον Μάκη Προβατά, προσεγγίζεται ο Ελληνισμός από τις απαρχές του μέχρι σήμερα, ανιχνεύονται οι ρίζες, τα θεμέλια και τα οδόσημα της Ιστορίας του.

Πίσω από ημερομηνίες και γεγονότα υπάρχουν καιροί και χώροι πολύ μεγαλύτερης σημασίας. Υπάρχουν κομβικά πρόσωπα και συμβάντα που δεν είναι πάντοτε τα προφανή.

«Πρόσεξις», κατά τον Πλάτωνα, είναι η προσπάθεια της ψυχής να μάθει. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε με βαθιά πρόσεξη.

Θέματα:Ελλάς - Ιστορία (938), Ελληνισμός (938.99)

 

Οι βιβλιοθήκες και η ανάπτυξη των συλλογών τους
Μαρία Κανελλοπούλου - Μπότη
Αθήνα
Οσελότος
2020
σ. 194
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
ISBN: 978-960-564-952-4
Γλώσσα πρωτοτύπου: ελληνικά
Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή
Τιμή: 10.00€ Φ.Π.Α.: 6%
(Τελευταία Ενημέρωση: 07-10-2020)

Περίληψη:

Η πρόσβαση στη γνώση και την πληροφορία διασφαλίζεται εδώ και αιώνες με τις βιβλιοθήκες, που είναι πολλών ειδών: εθνικές, δημόσιες, κυβερνητικές, προεδρικές, παιδικές, ψηφιακές, ειδικές και άλλες, όπως αναλύονται στο πρώτο κεφάλαιο του ανά χείρας βιβλίου. Η ανάπτυξη των συλλογών των βιβλιοθηκών είναι μια πολυσύνθετη διεργασία, η οποία, πρώτα και κύρια, ρυθμίζεται από μια σειρά νομικών κανόνων διαφορετικής ισχύος, από πλευράς ιεράρχησης πηγών δικαίου, αλλά και από μια σειρά κανόνων δεοντολογίας της βιβλιοθηκονομίας. Η ανάπτυξη των συλλογών αυτών πρώτα από όλα ελέγχεται ως προς το εάν τηρούνται αυτοί οι νομικοί και δεοντολογικοί κανόνες που τις ρυθμίζουν-αν στηρίζεται, δηλαδή, η ανάπτυξη των συλλογών στις στέρεες νομικές και δεοντολογικές βάσεις στις οποίες οφείλει να στηρίζεται. Αν όχι, ολόκληρο το οικοδόμημα της συλλογής της βιβλιοθήκης πάσχει εκ θεμελίων, και όσο αποτελεσματικά και γρήγορα και εάν εκτελούνται οι υπόλοιπες εργασίες στη βιβλιοθήκη, των παραγγελιών, της έρευνας της αγοράς, της έρευνας αναγκών των χρηστών της βιβλιοθήκης, της αξιολόγησης της βιβλιοθήκης και άλλες, η συλλογή είναι όχι απλά προβληματική, αλλά αποτελεί εστία κινδύνου προσβολής θεμελιωδών δικαιωμάτων των χρηστών της. Η προστασία αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων πρόσβασης στην πληροφορία, λόγου και έκφρασης, διδασκαλίας και έρευνας, ισότητας και πνευματικής ελευθερίας αφορά εξ ίσου τις δημόσιες και τις ιδιωτικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα. Το έργο αυτό αποσκοπεί στην περιγραφή και ανάλυση των ειδών των βιβλιοθηκών, των θεμελιωδών δικαιωμάτων που έχουν εφαρμογή στην ανάπτυξη των συλλογών τους, και των νόμων, κανονισμών και πολιτικών που τις ρυθμίζουν στην Ελλάδα, παραθέτοντας και σχετικά παραδείγματα από τον ελληνικό και τον διεθνή χώρο.

Θέματα:

Βιβλιοθηκονομία (020)
Βιβλιοθήκες (027)
Αστικό δίκαιο (340.56)

Σχόλιο επί του «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του κακοποιού, (αχρείου κατά το ορθότερον)»

 

Ο Samuel Johnson στο δοκίμιο The Patriot, άσκησε όντως κριτική για αυτό που
θεωρούσε ψευδή πατριωτισμό, τον δήθεν πατριωτισμό. Ωστόσον το απόφθεγμα, 
η γνωστή του ρήση δεν αναφερόταν, όπως πιστεύεται ευρέως, για τον πατριωτισμό γενικά, 
αλλά για την ψευδή χρήση του όρου "πατριωτισμός". Συγκεκριμένα ήταν καταγγελία  αντιπάλων του, 
όπως του William Pitt, 1ου Earl of Chatham (ο πατριώτης-υπουργός) και των υποστηρικτών του. 
Ο Τζόνσον αντιτάχθηκε, και ορθώς, γενικά στους «αυτοαποκαλούμενους πατριώτες», 
αλλά εκτιμούσε αυτό που θεωρούσε «αληθή» αυτοαποκαλούμενο πατριωτισμό. 
Ο Johnson έκρινε (ζύγιζε & μετρούσε) κάθε τι με αυστηρώς πατριωτικούς κανόνες και γνώμονα 
αποκλειστικώς τα συμφέροντά του τα προσωπικά και της αυτοκρατορίας. π.χ.  
Johnson denounced English supporters of America as "traitors to this country", 
and hoped that the matter would be settled without bloodshed, but that it would end with 
"English superiority and American obedience".[12]

Τα 8 στάδια του πολιτισμού.

 

Η άνοδος και η πτώση των Πολιτισμών σύμφωνα με τον Alexander Tytler

O Alexander Tytler (1747-1813) ήταν καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ο Tytler, όταν αναφέρθηκε στην πτώση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, περιέγραψε 8 στάδια ανόδου και πτώσης των πολιτισμών.

     

Στάδιον 1, από τις σκληρές συνθήκες στην εγρήγορση, την σπουδή, την προσπάθεια, στην πίστη:  Έθνη και πολιτισμοί σχηματίζονται στο χωνευτήρι της Ιστορίας αντιμετωπίζοντας δύσκολες καταστάσεις & σκληρές συνθήκες. Τα δεινά και οι δυσκολίες προκαλούν πνευματική ανάπτυξη. Η ταλαιπωρία απαιτεί μια πνευματική πειθαρχία που καθώς αναζητά λύσεις γεννά σοφία.

 

 

 

 

 Στάδιον 2, από την προσπάθεια  και την πίστη έως το μεγάλο θάρρος: Έχοντας συσσωρευτεί στο χωνευτήρι της ταλαιπωρίας, εμφανίζονται το θάρρος και η ικανότητα να υπομείνουμε την μεγάλη θυσία . Οι χρισμένοι ηγέτες αναδύονται και οι άνθρωποι καλούνται στο θάρρος και στην θυσία (συμπεριλαμβανομένης ακόμα και της απώλειας ζωής) προκειμένου να δημιουργήσουν έναν καλύτερο, πιο ασφαλή & δίκαιο κόσμο για τις επόμενες γενιές.

Οι άνθρωποι που κατέχουν λίγα ή τίποτα, έχουν επίσης λίγο ή τίποτα να χάσουν και συχνά είναι πιο πρόθυμοι να ζήσουν για κάτι πιο σημαντικό από τον εαυτό τους και την δική τους ευχαρίστηση, την ατομική τους ικανοποίηση.

Ξεκινά μια μάχη, μια μάχη που απαιτεί θάρρος, πειθαρχία και άλλες αρετές.

   Στάδιον 3, από το θάρρος στόν πολιτισμό και στην ελευθερία: Ως αποτέλεσμα της συνειδητής προσπάθειας & του θαρραλέου αγώνα, ο εχθρός εξαφανίζεται και αναδύεται η ευημερία, η ελευθερία και η δικαιοσύνη σε κάποιο βαθμό. Σε αυτό το σημείο ένας πολιτισμός αναδύεται, ριζωμένος στα υψηλά του ιδανικά.

Οι ηγήτορες οι οποίοι ηγήθηκαν της μάχης είναι ακόμα ζωντανοί και η κληρονομιά αυτών που δεν βρίσκονται εν ζωή παραμένει ακόμα ζωντανή. Θα την πούμε παράδοση. Ο ηρωϊσμός, η πειθαρχία και οι αρετές εξακολουθούν να εκτιμώνται. Τα ιδανικά που αγωνίστηκαν για χρόνια στο χωνευτήρι της Ιστορίας εξακολουθούν να είναι αποδεκτά σε μεγάλο βαθμό.

  Στάδιο 4, από την ελευθερία & την ευημερία στην αφθονία: απολαμβάνουμε μεγαλύτερη ευημερία, επειδή ένας πολιτισμός εξακολουθεί να λειτουργεί με τις αρετές της θυσίας και της σκληρής προσπάθειας. 

Αλλά έπειτα έρχεται ο πρώτος κίνδυνος: η αφθονία. Πράγματα που βρίσκονται σε πολύ μεγάλη αφθονία τείνουν να μας επιβαρύνουν-γονατίζουν τις ζωές των ανθρώπων και να λαμβάνουν τη δική τους υπόσταση. Ταυτόχρονα, οι αγώνες που προσδίδουν σοφία και αγκαλιάζουν την ψυχή σε σωστή πειθαρχία και προτεραιότητες υποχωρούν στο παρασκήνιο.

Η φιλοσοφία είπε ότι η ζωή του ανθρώπου δεν συνίσταται στα υπάρχοντά του (όπως και ο Χριστός, όπως και ο Βούδας). Απλώς προσπαθήστε να το πείτε αυτό σε ανθρώπους οι οποίοι ζουν σε μια κουλτούρα η οποία αρχίζει να βιώνει αφθονία... Μια τέτοια κουλτούρα ζει στον απόηχο των προηγουμένων θυσιών. Οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιό απρόθυμοι να κάνουν θυσίες. Τα ιδανικά μειώνονται σε σημασία και η αφθονία γονατίζει τις ψυχές των ανθρώπων, ο οποίοι παύουν να είναι γεννήτορες ή έστω φορείς φορείς του πολιτισμού των προγόνων τους. Οι θυσίες, η πειθαρχία και οι αρετές που είναι υπεύθυνες για την ανάπτυξη του πολιτισμού απέχουν όλο και περισσότερο από την συλλογική συνείδηση. Η απόλαυση των καρπών της (αφθονίας) γίνεται το επίκεντρο.

¨Ερχεται σιγά σιγά ο εφησυχασμός και η απάθεια

Στάδιον 5, από την αφθονία έως τον εφησυχασμό: Το να είσαι εφησυχασμένος, ή σημαίνει να είσαι ικανοποιημένος, ή και όλο και περισσότερο να μην γνωρίζεις τις σοβαρές τάσεις που υπονομεύουν την υγεία, την δημιουργική & εύρυθμη λειτουργία και την ικανότητα ευημερίας. Όλα φαίνονται καλά, οπότε πρέπει να είναι καλά. Αυτό επιβάλλεται μέσω π.χ. του life style, των διαφόρων gadgets, και της υποκουλτούρας της τηλεοράσεως, του κινηματοφράφου & των reality shows, τηλεπεριοδικών κ.λπ..

Ωστόσον, όλα τα θεμέλια, οι πόροι, οι υποδομές και οι απαραίτητες αρετές καταρρέουν. Καθώς οι αρετές, οι πειθαρχίες και τα ιδανικά γίνονται ολοένα και πιο απομακρυσμένα, όσοι εγείρουν συναγερμούς χαρακτηρίζονται από τους εφησυχασμένους ως γραφικοί ή "ξενέρωτοι", ενώ θεωρούνται ακραίοι, σκληροί, επικριτικοί/σκεπτικιστές ή συνομωσιολόγοι.

Στάδιον 6, από τον εφησυχασμό στην απάθεια και τον εκφυλισμό: Η λέξη απάθεια προέρχεται από τα Ελληνικά και αναφέρεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος ή πάθους για τα πράγματα που κάποτε ήταν ζωντανά και πηγές έμπνευσης. Λόγω του εφησυχασμού του προηγούμενου σταδίου, η αυξανόμενη έλλειψη προσοχής στις ενοχλητικές τάσεις, δυνητικούς κινδύνους ή και εχθρούς εξελίσσεται σε απόλυτη απόρριψη. Πολλοί σπάνια σκέφτονται ή νοιάζονται για τις θυσίες των προηγούμενων γενεών και χάνουν την αίσθηση ότι πρέπει να εργαστούν, να μοχθήσουν ή και να κινδυνέψουν για να συμβάλουν στο κοινό καλό. Οι άνθρωποι χάνουν ακόμα και τα χαρακτηριστικά του φύλου τους.

Ο πολιτισμός υφίσταται το σοβαρό πλήγμα που αντικαθίσταται από την εξατομίκευση, την ιδιωτικοποίηση (ιδιωτεία) και την αποπροσωποποίηση σε αυξανόμενους βαθμούς. Η εργασία και η θυσία για άλλους γίνεται πιο απομακρυσμένη. Διαρκώς περισσότεροι και περισσότερες γίνονται όλο και πιο πρόθυμοι να ζήσουν επί του σφαγίου των προηγούμενων θυσιών. Η σκληρή δουλειά και η αυτοπειθαρχία συνεχίζουν να διαβρώνονται.

 Και πάμε Πίσω στην Αρχή

Στάδιον 7, από την απάθεια στην εξάρτηση: Αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων στερείται τις αρετές και τον ζήλο που απαιτούνται για να εργαστούν και να προσφέρουν, να συνεισφέρουν. Τα δεινά, οι κόποι και οι θυσίες που έχτισαν τον πολιτισμό είναι πλέον μια μακρινή μνήμη. Καθώς η πειθαρχία και η εργασία φαίνονται όλο και περισσότερο πολύ "σκληρές", η εξάρτηση αυξάνεται. Η συλλογική κουλτούρα υφέρπει προς την κατεύθυνση της εξάρτησης. Οποιαδήποτε ταλαιπωρία φαίνεται απαράδεκτη. (Ζητούμενο ο ξεκούραστος,  ο άνετος, ο απροβλημάτιστος βίος).

Η αρετή δεν θεωρείται η λύση. Έχοντας ζήσει από τους κόπους & τις θυσίες των άλλων για χρόνια, ο πολιτισμός επιμένει τώρα ότι "οι άλλοι" πρέπει να λύσουν τα δεινά τους. Αυτό οδηγεί σε αυξανόμενες απαιτήσεις για κυβερνητικές, συλλογικές λύσεις. Αυτό με την σειρά του εμβαθύνει την εξάρτηση, καθώς οι λύσεις μετακινούνται από την προσωπική αρετή και τις τοπικές, οικογενειακές θυσίες σε συγκεντρωτικές/κεντρικά ελεγχόμενες εξουσίες.

Στάδιον 8, από την εξάρτηση πίσω στα δύσκολα & την δουλεία: Καθώς η εξάρτηση αυξάνεται, το ίδιο ισχύει και για την κεντρική δύναμη. Τα εξαρτώμενα άτομα (και οι κοινωνίες) τείνουν να γίνονται όλο και περισσότερο δυσλειτουργικά, χωρίς προορισμό & ρόλο. Αναζητώντας σωτήρα, αναζητούν ισχυρή κεντρική ηγεσία. Αλλά η κεντρική δύναμη διαφθείρει, και τείνει να οδηγήσει στην αύξηση του ελέγχου & της εισβολής από την κεντρική δύναμη. Πολιτικώς η αδικία, ο έλεγχος και η εισβολή πολλαπλασιάζονται.

Όμως όσοι βρίσκονται υπό καθεστώς εθελούσιας δουλείας πλέον δεν γνωρίζουν άλλες λύσεις.Οι προσωπικές και οικογενειακές αρετές (βασικά συστατικά για κάθε πολιτισμό) αντικαθίστανται πλέον αποτελεσματικά από έναν ολοένα και πιο σκοτεινό και δεσποτικό συγκεντρωτικό έλεγχο, που θέλει όλο και περισσότερη δύναμη. Με αυτόν τον τρόπο, ο πολιτισμός τελειώνει σταδιακά, επειδή οι υπόδουλοι δεν διαθέτουν πλέον τις αρετές που είναι απαραίτητες για να πολεμήσουν, αλλά ούτε και την θέληση.

“Η ζωή κάνει κύκλους και ίσως ο μόνος παράγοντας που μπορεί να επιβραδύνει την ολοκλήρωση της επικίνδυνης πορείας είναι ο από κάθε άποψη ασκητικός βίος”.

 

το άνωθεν κείμενο βασίζεται στο:

https://www.lifesitenews.com/opinion/the-eight-stages-of-the-rise-and-fall-of-civilizations1

 

Η μελαγχολική Δημοκρατία-Με τον Κων\νο Αντωνάκη

Νεολογισμοί, κάποια παραδείγματα. -Απλά νεολογισμοί;2

 

Παραδείγματα όρων, εννοιών που δεν υπήρχαν... και τώρα υπάρχουν.

Ο όρος «παράδεισος»   στην ελληνική γλώσσα (γραφή) πρωτοαναφέρθη από τον Ξενοφώντα στη «Κύρου Ανάβαση» Α΄ 2, 7 και Β΄ 4, 14 , επίσης στα «Ελληνικά» Δ΄ 1, 15, και στην «Κύρου Παιδεία» Α΄ 3, 14 και και Η΄ 6, 12. Σε όλες τις περιπτώσεις αποδίδεται προς τους περιφραγμένους λειμώνες και κήπους αναψυχής του Μεγάλου Βασιλέως των Περσών.

Ο όρος «ιδεολογία» πρωτοδιατυπώθη από τον Γάλλο διαφωτιστή αριστοκράτη (τι θα ήταν; άνθρωπος της εργασίας & του μόχθου;) και φιλόσοφο ("έτσι είναι αν έτσι νομίζετε") Ντεστούτ ντε Τρασί (Destutt de Tracy) το 1796.

Ο όρος  «σύγκρουση των πολιτισμών» διατυπώθη το 1964 από τον πανεπιστημιακό Μπέρναρντ Λιούις (επιστήμων γάρ). Ακριβώς όταν βρισκόταν σ’όλο τον κόσμο το λεγόμενο αντιιμπεριαλιστικό-αντιαποικιακό κίνημα και ο Μάο Τσε Τουνγκ προωθούσε με τη «ζώνη των θυελλών» την ενότητα με την σοσιαλιστική Κίνα. Το 1990 ο Μπ. Λιούις, αφού αμφισβήτησε τη γενοκτονία των Αρμενίων, ξαναρίχνει στο τραπέζι την ιδέα της σύγκρουσης των πολιτισμών όντας στενός συνεργάτης του «γερακιού» Πολ Γούλφοβιτς, προετοιμάζοντας ιδεολογικά τον πόλεμο στον Κόλπο με τον πατέρα Μπους.

Λίγο αργότερα ο Σ.Χάντιγκτον επανέρχεται με άρθρα, εισηγήσεις & το γνωστό του βιβλίο όπου ανακήρυξε τη «σύγκρουση των πολιτισμών» ως το αποφασιστικό φαινόμενο της αρχομένης κοσμοϊστορικής εποχής.

Ο όρος «ρατσισμός», εχρησιμοποιήθη για πρώτη φορά το 1933 από τον Magnus Hirschfeld, έναν υπήκοο Γερμανίας, εβραϊκής καταγωγής (Ασκεναζίμ), ομοφυλόφιλο, μαρξιστή και ιδρυτή του Institut für Sexualwissenschaft (Ινστιτούτο Ερευνών για την Σεξουαλικότητα) στο Βερολίνο. (καθόλα καλοπροαίρετο άτομο).

Το ίδρυμα ήταν μέρος της Σχολής της Φρανκφούρτης που είχε ως πρότυπο το Ινστιτούτο Μαρξ- Ένγκελς της Μόσχας. Το βιβλίο με το ίδιο όνομα (‘Ρατσισμός’) δημοσιεύθηκε το 1933 στα γερμανικά και αργότερα μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1938 από τους μαρξιστές / κομμουνιστές φίλους του Hirschfeld, (Maurice Eden Paul και Cedar Paul). Ο Ρατσισμός είναι λοιπόν υπόθεση 90 ετών, εν ολίγοις είναι η διάκριση με κριτήριο την ράτσα αλλά και όλες οι προεκτάσεις της διακρίσεως πλέον με κριτήριο το οτιδήποτε. Υπάρχουν άτομα & ομάδες, οι ρατσιστές, εμφανίστηκαν έκτοτε με κριτήριο διακρίσεως: όχι μόνον την ράτσα, αλλά και το φύλο, το επάγγελμα, την εκπαίδευση, το βάρος, την κόμμωση, τούς βαθμούς του σχολείου, τις διατροφικές & σεξουαλικές συνήθειες κ.λπ.). Άτομα & ομάδες (οι αντιρατσιστές)  που διακρίνονται για το σύνδρομο ανωτερότητας τους (ηθικής ανωτερότητας καθώς ξέρουν το καλό & το σωστό & ουδείς άλλος). Αυτοί συμπεριφέρονται ως αυτόκλητοι προστάτες; ή/και σωτήρες των αδυνάμων/πολλάκις δήθεν και των αδικημένων/πολλάκις δήθεν και βεβαίως και πολύ "φυσικά" ως ελεγκτές, κριτές και διώκτες των διαφωνούντων.

Ο όρος "θεωρία συνωμοσίας" εμφανίστηκε (έκανε πρεμιέρα... χωρίς κάποιον συγκεκριμένο εισηγητή ) αμέσως μετά την δολοφονία του Κένεντι στις ΗΠΑ από τα ΜΜΕ (ούπς...), διασκεδάζοντας έτσι τις υποψίες & τους προβληματισμούς σε σχέση με την δολοφονία.

Έκτοτε οι νεολογισμοί του '60 "θεωρία συνωμοσίας & συνωμοσιολόγος" παίζουν ακριβώς τον ίδιο ρόλο, εκτελούν την ίδια λειτουργία... Κάθε υποψία & προβληματισμός, κάθε αμφισβήτηση & ένσταση που ενοχλεί βαπτίζεται "θεωρία συνωμοσίας" και ως εκ τούτου είναι απαράδεκτη & καταδικαστέα, ομοίως και ο όποιος εκφραστής βαπτίζεται "συνομωσιολόγος" και απορρίπτονται οι ισχυρισμοί του και ο ίδιος λοιδορείται.