Παραδείγματα όρων, εννοιών που δεν υπήρχαν... και τώρα υπάρχουν.
Ο όρος «παράδεισος» στην ελληνική γλώσσα (γραφή) πρωτοαναφέρθη από τον Ξενοφώντα
στη «Κύρου Ανάβαση» Α΄ 2, 7 και Β΄ 4, 14 , επίσης στα «Ελληνικά» Δ΄ 1,
15, και στην «Κύρου Παιδεία» Α΄ 3, 14 και και Η΄ 6, 12. Σε όλες τις
περιπτώσεις αποδίδεται προς τους περιφραγμένους λειμώνες και κήπους
αναψυχής του Μεγάλου Βασιλέως των Περσών.
Ο όρος «ιδεολογία» πρωτοδιατυπώθη από τον Γάλλο διαφωτιστή αριστοκράτη (τι θα ήταν; άνθρωπος της εργασίας & του μόχθου;)
και φιλόσοφο ("έτσι είναι αν έτσι νομίζετε") Ντεστούτ ντε Τρασί (Destutt de Tracy) το 1796.
Ο όρος «σύγκρουση των πολιτισμών» διατυπώθη το 1964 από
τον πανεπιστημιακό Μπέρναρντ Λιούις (επιστήμων γάρ). Ακριβώς όταν βρισκόταν
σ’όλο τον κόσμο το λεγόμενο αντιιμπεριαλιστικό-αντιαποικιακό κίνημα και ο Μάο Τσε
Τουνγκ προωθούσε με τη «ζώνη των θυελλών» την ενότητα με την
σοσιαλιστική Κίνα. Το 1990 ο Μπ. Λιούις, αφού αμφισβήτησε τη γενοκτονία
των Αρμενίων, ξαναρίχνει στο τραπέζι την ιδέα της σύγκρουσης των
πολιτισμών όντας στενός συνεργάτης του «γερακιού» Πολ Γούλφοβιτς,
προετοιμάζοντας ιδεολογικά τον πόλεμο στον Κόλπο με τον πατέρα Μπους.
Λίγο αργότερα ο Σ.Χάντιγκτον επανέρχεται με άρθρα, εισηγήσεις & το γνωστό του βιβλίο όπου ανακήρυξε τη «σύγκρουση των πολιτισμών» ως το αποφασιστικό φαινόμενο της αρχομένης κοσμοϊστορικής εποχής.
Ο όρος «ρατσισμός»,
εχρησιμοποιήθη για πρώτη φορά το 1933 από τον Magnus Hirschfeld, έναν
υπήκοο Γερμανίας, εβραϊκής καταγωγής (Ασκεναζίμ), ομοφυλόφιλο, μαρξιστή
και ιδρυτή του Institut für Sexualwissenschaft (Ινστιτούτο Ερευνών για
την Σεξουαλικότητα) στο Βερολίνο. (καθόλα καλοπροαίρετο άτομο).
Το
ίδρυμα ήταν μέρος της Σχολής της Φρανκφούρτης που είχε ως πρότυπο το
Ινστιτούτο Μαρξ- Ένγκελς της Μόσχας. Το βιβλίο με το ίδιο όνομα
(‘Ρατσισμός’) δημοσιεύθηκε το 1933 στα γερμανικά και
αργότερα μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1938 από τους μαρξιστές / κομμουνιστές
φίλους του Hirschfeld, (Maurice Eden Paul και Cedar Paul).
Ο Ρατσισμός είναι λοιπόν υπόθεση 90 ετών, εν ολίγοις είναι η διάκριση
με κριτήριο την ράτσα αλλά και όλες οι προεκτάσεις της διακρίσεως πλέον
με κριτήριο το οτιδήποτε. Υπάρχουν άτομα & ομάδες, οι ρατσιστές,
εμφανίστηκαν έκτοτε με κριτήριο διακρίσεως: όχι μόνον την ράτσα, αλλά
και το φύλο, το επάγγελμα, την εκπαίδευση, το βάρος, την κόμμωση, τούς
βαθμούς του σχολείου, τις διατροφικές & σεξουαλικές συνήθειες
κ.λπ.). Άτομα & ομάδες (οι αντιρατσιστές) που διακρίνονται για το σύνδρομο ανωτερότητας τους (ηθικής ανωτερότητας καθώς ξέρουν το καλό & το σωστό & ουδείς άλλος). Αυτοί
συμπεριφέρονται
ως αυτόκλητοι προστάτες; ή/και σωτήρες των αδυνάμων/πολλάκις δήθεν και
των αδικημένων/πολλάκις δήθεν και βεβαίως και πολύ "φυσικά" ως ελεγκτές,
κριτές και διώκτες των διαφωνούντων.
Ο όρος "θεωρία συνωμοσίας" εμφανίστηκε (έκανε πρεμιέρα... χωρίς κάποιον συγκεκριμένο εισηγητή ) αμέσως μετά την
δολοφονία του Κένεντι στις ΗΠΑ από τα ΜΜΕ (ούπς...), διασκεδάζοντας έτσι τις
υποψίες & τους προβληματισμούς σε σχέση με την δολοφονία.
Έκτοτε οι νεολογισμοί του '60 "θεωρία συνωμοσίας & συνωμοσιολόγος" παίζουν ακριβώς τον ίδιο ρόλο, εκτελούν την ίδια λειτουργία... Κάθε
υποψία & προβληματισμός, κάθε αμφισβήτηση & ένσταση που ενοχλεί
βαπτίζεται "θεωρία συνωμοσίας" και ως εκ τούτου είναι απαράδεκτη &
καταδικαστέα, ομοίως και ο όποιος εκφραστής βαπτίζεται "συνομωσιολόγος" και απορρίπτονται οι ισχυρισμοί του και ο ίδιος λοιδορείται.
