1. Η βραχύβια μνήμη, άγνοια & περιφρόνηση της ιστορίας μας (προσωπικής & εθνικής) η οποία μας οδηγεί τελικώς στην ακύρωση της πραγματικής μαθήσεως & της τελετής παραδόσεως/παραλαβής. Χωρίς μάθηση πραγματική (κατανόηση σε βάθος & εύρος) & χωρίς παράδοση/παραλαβή δεν έχουμε στέρεα μέτρα & σταθμά, κριτήρια σταθερά & ασφαλή κι αυτό μας οδηγεί στα επόμενα συγγενή χαρακτηριστικά
2. την πρισματική αντίληψη & την επιπόλαια κρίση (το ένα θρέφει το άλλο), θολώνουν τα πάντα, δεν αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα στο κάθε τι & μας οδηγούν σε σφάλματα, πολλάκις τραγικά, όπως τις
3. ψευδαισθήσεις υπεροχής (μέχρι & αυταπάτες μεγαλείου), όπου δεν πρέπει & ταιριάζει έναντι ανθρώπων, καταστάσεων & πραγμάτων ακόμα, οι οποίες δεν μας επιτρέπουν να αξιολογήσουμε τους υπαρκτούς (δυνητικούς & εμφανείς) κινδύνους που είναι πολύ επικίνδυνη στάση. Και πέραν τούτου μας απομακρύνουν από στόχους & σκοπούς, μεγεθύνουν κάθε πρόβλημα & δυσχεραίνουν κάθε λύση & κάθε επιτυχία. (διότι νομίζουμε πώς είμαστε πιό ικανοί, πιό έξυπνοι, πιό δυνατοί & πιό τυχεροί ακόμα απ'ό,τι στην πραγματικότητα είμαστε). Παραδόξως συνοδεύονται από σύμπλεγμα κατωτερότητας (που μπορεί να ερμηνευτεί ως καθαρή οκνηρία όμως) όταν δεν πρέπει & δεν ταιριάζει διότι νομίζουμε πώς δεν είμαστε ικανοί, έξυπνοι, δυνατοί & τυχεροί απ'ό,τι στην πραγματικότητα είμαστε.
Το θέμα ψυχογράφησις του Έλληνος ανθρώπου δεν εξαντλείται εδώ αλλά τα ανωτέρω είναι τα πιό βασικά. Αν δεν αλλάξουν πρός το καλλίτερο το τέλος του ελληνισμού είναι κοντά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου