Πολίτες της Αρκαδίας, αξίες & αρχές: Κλασικισμός.

Ορισμός:
Είναι αισθητική επιλογή με πολλές προεκτάσεις.
Σημαίνει στροφή προς την αρχαιότητα (συντελείται ήδη από την Αναγέννηση). Στο θέατρο (και στην ζωή) ισχύει ο κανόνας των τριών ενοτήτων (χώρου, χρόνου, δράσης). Με θέματα από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα.  
Κυριαρχία της διάνοιας αλλά και επιδίωξη της απόλυτης ισορροπίας ανάμεσα στο συναίσθημα και το νου.
Αξιοσημείωτος είναι ο κεντρικός ρόλος που διαδραματίζει ο άνθρωπος, όχι ως άτομο αλλά ως πρότυπο (πρόσωπο & κοινωνία) που πηγάζει από την φύση και εντάσσεται σ’ αυτήν.   Δεν ενδιαφέρει ο μεμονωμένος άνθρωπος αλλά το ον με τα καθολικά γνωρίσματα. Ανάλογα πρωταρχικό εμφανίζεται το ενδιαφέρον για την αληθοφάνεια, την στιγμή που η φαντασία απεμπολείται. 
 Λιτότητα στο ύφος και αποφυγή κάθε κενού ρητορικού τόνου.  Έντονη τάση για σταθερότητα και στατικότητα των αξιών, παραδοσιαρχία/παραδοσιοκρατία. Κατά συνέπεια εκλείπουν οι διαθέσεις γι’ αλλαγή.  
Ο άνθρωπος, ως πλάσμα που δεν μεταβάλλεται, συντονίζεται με 
μια, επίσης, αμετάβλητη φύση και φυσικά στην κατά φύση κοινωνία !
(Να σημειωθεί ότι παρά την επιθυμία να θεωρηθούν και να παρουσιασθούν τα πράγματα κατά ορθολογιστικό τρόπο, στον κλασικισμό δεν εντοπίζονται αυστηρά ρεαλιστικές επιλογές & αποχρώσεις. Ο κλασικισμός απευθύνεται στο υψηλό, το ωραίο, το ευγενές (βλ. πλατωνικό τρίπτυχο: ωραίο, αληθές, ηθικό). Η αναφορά δε στην αρχαιότητα οδηγεί στους μύθους, τις παραδόσεις και τους θρύλους).

Οι πολίτες της Αρκαδίας ως κλασικιστές εμφανίζουν:
(α) Στροφή στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα. 
(β)Παγκοσμιότητα των ανθρώπινων τύπων. 
(γ)Προτεραιότητα του λόγου στο συναίσθημα, αλλά και ισορροπία μεταξύ Απόλλωνος & Διονύσου.
(δ)Ισορροπία και ενότητα των στοιχείων που αποτελούν ένα έργο (κανόνας τριών ενοτήτων -χώρου, χρόνου, δράσης). 
 (ε)Εκλεκτικότητα και αναφορά σ’ ένα ιδανικό τελειότητας με βάση τις τρεις θεμελιώδεις αξίες-
ωραίο, αληθές, ηθικό.
 (στ)Αναφορά στην φύση και στην κοινωνία ως σταθερά περιβάλλοντα που δεν μεταβάλλονται.(ζ)Απόρριψη του φανταστικού, όταν αυτό δεν πηγάζει από τον μύθο και την ιστορία.
 (η)Άρνηση του ατομικού συναισθήματος ως στοιχείο ικανό ν’ αποτελέσει το περιεχόμενο ενός έργου. 
(θ)Αποφυγή ακόμα και αναφοράς σε ό,τι δύσμορφο, χαώδες, ταπεινό και μη σχετιζόμενο με το ιδανικό της αρμονικής τελειότητας.