Βιβλιοπροτάσεις για το έτος 2020 (ένεκα της βαθύτατης μεταιχμιακής περιόδου που διανύουμε & του μετασχηματισμού την έναρξη του οποίου βιώνουμε).

1ον:  "Η Παρακμή του Μεσαιωνικού ελληνισμού στην Μικρά Ασία και διαδικασία εξισλαμισμού 11ος - 15ος" του Σπύρου Βρυώνη, (του αειμνήστου & πλέον αξιόλογου Βυζαντινολόγου παγκοσμίως). Εκδ. ΜΙΕΤ.

---Το βιβλίο αυτό είναι πολύ επίκαιρο σήμερα, τόσο όσο δεν φανταζόμαστε...

Από τον πρόλογο: "Το ερέθισμα για τη συγγραφή του βιβλίου αυτού ήταν το ενδιαφέρον μου για δύο θέματα που από καιρό με προβλημάτιζαν: πρώτον ο εξελληνισμός της ανατολικής Μεσογείου στην αρχαιότητα και, δεύτερον, η μακραίωνη αναμέτρηση των δύο κληρονόμων της ημιεξελληνισμένης ανατολικής Μεσογείου - δηλαδή της βυζαντινής κοινωνίας και την κοινωνίας του Ισλάμ. Η παρακμή του βυζαντινού Ελληνισμού και το φαινόμενο του εξισλαμισμού της Μικράς Ασίας από τον 11ο μέχρι του τέλους του 15ου αιώνα εστιάζονται σ' αυτήν την περιοχή και σ' αυτήν την εποχή όπου οι δύο διαδικασίες ακολούθησαν συγκλίνουσα πορεία για τελευταία φορά. Ίσως ήταν υπερβολικά τολμηρό το ότι ανέλαβα τη διερεύνηση του θέματος αυτού, που καλύπτει τεράστιο γεωγραφικό και χρονικό εύρος και προϋποθέτει γνώσεις τριών διαφορετικών ειδικευμένων ιστορικών (του βυζαντινολόγου, του ισλαμολόγου, και του τουρκολόγου). Τώρα που το έργο αυτό αποπερατώθηκε, τα λόγια που μου είπε ο Helmut Ritter σε ένα εστιατόριο της Πόλης το 1959, και που τότε μου είχαν φανεί σαν πρόκληση, παίρνουν διαφορετικό νόημα. Ο διάσημος αυτός ανατολιστής μου είπε απλά και ήρεμα, ότι ήταν αδύνατο να γράψει κανείς την ιστορία του μεγάλου αυτού πολιτισμικού μετασχηματισμού. Ίσως ήταν υπερβολικά τολμηρό το ότι ανέλαβα τη διερεύνηση του θέματος αυτού, που καλύπτει τεράστιο γεωγραφικό και χρονικό εύρος και προϋποθέτει γνώσεις τριών διαφορετικών ειδικευμένων ιστορικών (του βυζαντινολόγου, του ισλαμολόγου, και του τουρκολόγου).

**************************************************************************************************

2ον. " Άνοδος και πτώση των Αστών" του αειμνήστου δασκάλου Γεωργίου Κ. Γεωργαλά, εκδ. Σμυρνιωτάκη.

---Το βιβλίο είναι συμβολή στην βαθιά κατανόηση της κυρίαρχης τάξεως (στην πολιτική, στην παιδεία, στις τέχνες κ.λπ.), των χαρακτηριστικών της και του προσανατολισμού της. Το βιβλίο υπάρχει ακόμα, αν και βρίσκεται δύσκολα. Γράφτηκε όταν υπήρχε ανατολικό μπλόκ, αλλά δεν έχει ουσιαστική σημασία.

"Ανέκαθεν οι άνθρωποι θεωρούσαν φυσικό να τους κυβερνάει ο καλύτερος = ο σοφότερος, ο γενναιότερος, ο αξιότερος. Από την Αναγέννηση κι εδώ, τα πράγματα άλλαξαν.

Γίναμε όλοι «ίσοι». Πίσω από την «ισότητα» όμως κρύβεται ο Αστός. Αυτός κυβερνά: σαν ιδιώτης Αστός, με «δημοκρατία» στην Δύση, σαν συλλογικός Αστός, με ολοκληρωτισμό στην Ανατολή. «Δημοκρατία» και «κομμουνισμός» είναι οι δύο διαφορετικές, αλλά αλληλο-συμπληρούμενες και αλληλο-στηριζόμενες όψεις του δίμορφου Αστισμού. Κοινή ουσία τους, η αναξιοκρατία. Κοινός τρόπος ζωής τους, ο υλιστικός. Έτσι απολήξαμε στα ιλιγγιώθη σύγχρονα αδιέξοδα. Η άνοδος των Αστών τερματίσθηκε. Η πτώση τους άρχισε. Τι θα επακολουθήσει;..."

*******************************************************************************************************************************

3ον. "Ρομαντισμός και διαφωτισμός στον εικοστό πρώτο αιώνα / Γιώργος Καραμπελιάς. - Αθήνα : Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2004.

---Ιδεολογικοί παράγοντες λίγο πρίν το τέλος της ιστορίας...

"...Η ιδιαίτερη οπτική αυτού του δοκιμίου εδράζεται στην προσπάθεια συνδυασμού δύο διαστάσεων, της ρομαντικής και της μετα-μεσσιανικής. Μια επαναστατική και επίκαιρη εκδοχή του ρομαντισμού είναι όχι μόνον απαραίτητη για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπου, ως είδους, στην εποχή της τεχνολογικής ύβρεως, αλλά έρχεται σε αντίθεση και θα πρέπει να υπερβεί οποιαδήποτε μεσσιανή εσχατολογία. Διότι η δυναμική του μεσσιανισμού ανατρέπει, μέσα από την εσώτερη έκφυσή της, κάθε αυθεντικό ρομαντικό εγχείρημα. Ο μεσσιανισμός οδηγεί την όποια επαναστατική απόπειρα σε ολοκληρωτικές ή/και γραμμικές καταλήξεις, άσχετα με τις προθέσεις των εμπνευστών του...[...]

... Η μόνη διέξοδος η οποία μπορεί να διασώσει την απελευθερωτική παράδοση είναι η δημιουργική υπέρβασή της. Μια υπέρβαση προς την κατεύθυνση ενός προτάγματος ριζικού, αλλά μη μεσσιανικού, που δεν επαγγέλλεται "το τέλος της ιστορίας", αλλά μια διαδικασία μετασχηματισμών χωρίς τέλος, προς ένα ιδεώδες διαρκώς άπιαστο και πάντα πλησιέστερο, ενός προτάγματος που θεωρεί σημαντικότερο το ίδιο το ταξίδι παρά ένα ανύπαρκτο "τέλος-τελείωση".

********************************************************************************

4ον."Οντολογία του προσώπου : (Προσωποκεντρική οντολογία)" / Χρήστος Γιανναράς. - Αθήνα : Ίκαρος, 2016.

---Σε μία βαθιά αποπροσωποποίηση του κόσμου μας ο Γιανναράς αναλύει και προτείνει.

"Το βιβλίο αυτό συγκεφαλαιώνει επιγραμματικά τη φιλοσοφική οπτική ή πρόταση της οντολογίας του προσώπου. Προτάσσει τις γνωσιοθεωρητικές προϋποθέσεις συν-εννόησης στο πεδίο του οντολογικού (υπαρκτικού) προβληματισμού. Συντομογραφεί τις δυο απόπειρες εμπειρικής διασάφησης του οντολογικού ερωτήματος που προηγούνται ιστορικά: την πλατωνική και τη χαϊντεγγεριανή. Και συγκεφαλαιώνει την προσωποκεντρική οντολογία σε επιτομή χτισμένη με αφορισμούς, που η μεταξύ τους σύνδεση σημαίνεται από την αρίθμησή τους με δεκαδικούς".
*******************************************************************************

5ον. "Τα δύο τέρατα και η Αριστερά : Για την παρακμή και τις δυνατότητες ανάσχεσής της" / Θεόδωρος Ι. Ζιάκας. - Αθήνα : Αρμός, 2019.

---Υπάρχει τρόπος ανασχέσεως της παρακμής & του τέλους;

"Στην σύγχρονη σκέψη η παρακμή και η πτώση μιας κοινωνίας ανάγεται σε μια η περισσότερες από τις εξής αιτίες: περιβαλλοντικές καταστροφές, κλιματικές αλλαγές, εχθρικοί γείτονες, απώλεια ζωτικών εταίρων, εσφαλμένες προνοητικές αντιδράσεις έναντι των τεσσάρων αυτών παραγόντων. Η διάγνωση όμως αυτή δεν αρκεί, διότι αφήνει στο σκοτάδι το ενδεχόμενο να είναι η παρακμή αποτέλεσμα της ακμής. Με τα σπέρματα της ακμής να υπάρχουν εξ αρχής και τα σπέρματα της παρακμής. Στην περίπτωση αυτή η παρακμή και η πτώση θα είναι μοιραία. Για αυτήν ακριβώς την παρακμή και πτώση μιλά τούτο το βιβλίο, διερευνώντας τις όποιες δυνατότητες ανάσχεσής της".

6ον. "Ιστορία της νεότερης Ελλάδας : Από την πτώση στην ανεξαρτησία" / Χρίστος Γούδης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κάκτος, 2007.

---Εξαιρετική προσέγγιση της νέας ελληνικής ιστορίας, 200 χρόνια μετά την επανάσταση που δεν ολοκληρώθηκε, από τον δάσκαλό Χ. Γούδη. Καθώς προετοιμαζόμαστε για ό,τι θα έρθει...

[...] "ΠΩΣ" και "ΓΙΑΤΙ" είναι ερωτήματα που αναλύονται και προσεγγίζονται στο έργο που θα διαβάσει ο αναγνώστης. Είναι τα "πως" και τα "γιατί" ενός θαύματος. Του σύγχρονου ελληνικού θαύματος, στο οποίο οφείλουν να ανάγονται όλοι οι σημερινοί Έλληνες σε αναζήτηση των ριζών τους. Και από το οποίο μπορούν να αντλούν διδάγματα μεγαλοσύνης και αισιοδοξίας για την πορεία τους στο μέλλον. Χωρίς κομπασμούς, χωρίς αλαζονεία, χωρίς υπερφίαλους εθνικισμούς. Αλλά με αξιοπρέπεια, με ευλάβεια και με σεβασμό προς τα κελεύσματα των νεκρών, των πεσόντων ηρωικά "υπέρ Πίστεως και Πατρίδος". Όλων αυτών που με τη θυσία τους διαμόρφωσαν τη νεότερη ελληνική ιδιοπροσωπία μας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τη λιτή ρήση του Ίωνος Δραγούμη: "Τα έθνη δεν αξίζουν μόνο με το να μένουν έθνη αν δεν είναι συνάμα και ζύμη για τη δημιουργία πολιτισμών και ξεχωριστών ανθρώπων".

************************************************************************************************

7ον. "Η θεωρία του αντάρτη - παρεμβολή στην έννοια του πολιτικού" του Carl Schitt (ο πλέον σημαντικός θεωρητικός του δικαίου & της νομοθεσίας στον 20ον αιώνα), εκδ.Πλέθρον.

---Περιεχόμενο που ενδιαφέρει όλους όσους σκοπεύουν να αντισταθούν ή να προετοιμάσουν αντίσταση...

...] Σε έναν κόσμο στον οποίο οι αντίπαλοι, πριν αλληλοεξοντωθούν φυσικά, αλληλοωθούνται με τέτοιον τρόπο στην άβυσσο της ολοκληρωτικής υποτίμησης, χρειάζεται να δημιουργηθούν νέα είδη απόλυτης εχθρότητας. Η εχθρότητα θα αναπτυχθεί σε τέτοιον βαθμό που ίσως δεν θα μπορεί πια καν να γίνεται λόγος για εχθρό ή εχθρότητα, και μάλιστα χωρίς και οι δύο να έχουν προηγουμένως εξοστρακιστεί και καταδικαστεί, πριν αρχίσει το έργο της καταστροφής. Η καταστροφή τότε θα γίνει εντελώς αφηρημένη και απόλυτη [...].
Το 1914 οι λαοί και οι κυβερνήσεις της Ευρώπης εισήλθαν τρικλίζοντας, χωρίς πραγματική εχθρότητα, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πραγματική εχθρότητα προέκυψε μόνο μέσα από τον ίδιο τον πόλεμο, που ξεκίνησε σαν ένας συμβατικός πόλεμος του διεθνούς ευρωπαϊκού δικαίου και τελείωσε με έναν εμφύλιο, παγκόσμιο πόλεμο της επαναστατικής εχθρότητας των τάξεων. Ποιος θα εμποδίσει την απρόσμενη δημιουργία, με έναν ανάλογο αλλά απείρως βελτιωμένο τρόπο, ανυπολόγιστων νέων ειδών εχθρότητας, των οποίων η εφαρμογή να προϋποθέτει την εμφάνιση φαινομένων ενός νέου ανταρτοπόλεμου.
Ο θεωρητικός δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο από το να προασπίζει τις έννοιες και να αποκαλεί τα πράγματα με το όνομά τους. Η θεωρία του αντάρτη συρρέει στην έννοια του Πολιτικού, στην αναζήτηση του πραγματικού εχθρού και ενός νέου Νόμου της Γης.