Δευτέρα 26 Απριλίου 2021

T.G.R.

 
Η μεγάλη επανεκκίνηση ή επαναφορά | Ατζέντα Davos 2021 σε πλήρη κίνηση !!! 
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ μόλις είχε την συνάντηση του Ατζέντα του Νταβός 2021 πριν από λίγες εβδομάδες. Τώρα το εγχείρημα The Great Reset έχει συζητηθεί λεπτομερώς από την προετοιμασία & έναρξη της “πανδημίας”. Αλλά βλέπουμε το The Great Reset να υλοποιείται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας;
 Νομίζω ότι αρχίζουμε να βλέπουμε την αργή εφαρμογή του Great Reset του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ αυτή την στιγμή. Είναι σαν ένα παιχνίδι σκακιού, τίποτα δεν συμβαίνει αμέσως, πολλές κινήσεις γίνονται πριν από το τελικό παιχνίδι.
 Η μεγάλη επαναφορά που προτάθηκε από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ προσπαθεί να διαγράψει όλο το χρέος του κόσμου (όλοι χρωστάνε..! σε ποιούς οφείλεται όλο το χρέος δεν γνωρίζουμε) και μας ενημερώνει με το σύνθημα, "Δεν θα έχετε τίποτα, και θα είστε ευτυχισμένοι". Πρώτα απ 'όλα, αρχίζουμε να βλέπουμε μια αργή εφαρμογή ενός καθολικού βασικού εισοδήματος. Στην πραγματικότητα μίλησε και συμφώνησε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στην συνάντηση της Ατζέντας του Νταβός 2021 που συνέβη μερικές εβδομάδες πριν. Ξεκινώντας με τα συνεχή πακέτα τόνωσης που λάβαμε τους τελευταίους μήνες για να βοηθήσουμε στην τόνωση της οικονομίας, φαίνεται σαν ένας αργός εμβολιασμός στην εξάρτηση από την κυβέρνηση. Δεδομένου ότι δεν μπορούμε να εργαστούμε από πού θα πάρουμε τα χρήματά για να ζήσουμε;
  Δεύτερον, το The Great Reset μιλάει για το πώς θα έχουν διαγραφεί όλα τα χρέη μας. Λοιπόν, ποιος θα τα αγοράσει; Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα; Σίγουρα, αλλά με την πώληση του χρέους, έρχεται ο έλεγχος του χρέους. Και όποιος ελέγχει το χρέος, σας ελέγχει! Η υπέροχη επαναφορά έχει να κάνει με την διαγραφή χρέους, αλλά τότε δεν θα είμαστε σε θέση να αποκτήσουμε τίποτα ξανά ... Δεν είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ επιδιώκει να το κάνει αυτό για το καλό των ανθρώπων. Κυριολεκτικά είπαν, χωρίς παριφράσεις : "Δεν θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχείς",  για αυτό και θα θέλετε να μην κατέχετε το σπίτι, το αυτοκίνητο, την επιχείρηση σας... Σίγουρα θα ήθελα να κατέχω όλα τα πράγματα για τα οποία έχω δουλέψει εγώ και η οικογένειά μου, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι.
  Τέλος, η ατζέντα του Νταβός 2021 μπήκε σε κρυπτογράφηση... Επί του παρόντος, το crypto είναι αποκεντρωμένο και δεν διαθέτει ορισμένους κανονισμούς από μεγάλους ρυθμιστικούς φορείς… περιμένετε να δείτε βαριά ρύθμιση και κυβερνητική παρέμβαση με το crypto.
Απρίλιος 2021.


 

The Great Reset | Davos Agenda 2021 IN FULL MOTION!!!

Τρίτη 20 Απριλίου 2021

JohnSwinton δημοσιογράφος «ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ»

 JohnSwinton

δημοσιογράφος

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ» 

 

John Swinton (1829-1901): Σκοτσέζος οικονομολόγος, δημοσιογράφος, αρθρογράφος και διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα NewYorkTimes (1860-1870) και στην προοδευτική εφημερίδα TheNewYorkSun (1875-1897). Ανάμεσα στις επιτυχίες του συγκαταλέγεται συνέντευξη που πήρε από τον KarlMarx τον Αύγουστο 1880 και δημοσιεύτηκε στην προοδευτική εφημερίδα Sunστις 6 Σεπτεμβρίου 1880. O John Swinton, όταν μια νύχτα του 1880 σε μια σύναξη δημοσιογράφων κάποιος έκανε μια πρόποση «στο ανεξάρτητο του Τύπου», απάντησε: 

«Δεν υπάρχει κάτι, μέχρι τη σημερινή μέρα στην Αμερική, που να χρίζει τον τίτλο ‘ανεξάρτητος Τύπος’. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ούτε ένας από εσάς που να τολμάει να γράψει την ειλικρινή του γνώμη, και αν το κάνετε ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τυπωθεί ποτέ. 
Πληρώνομαι εβδομαδιαία για να κρατάω τις έντιμες απόψεις μου έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Άλλοι από εσάς λαμβάνετε παρόμοιους μισθούς για παρόμοια θέματα και όποιος από εσάς φανεί τόσο ανόητος ώστε να γράψει ειλικρινείς απόψεις, θα βρεθεί στο δρόμο να ψάχνει για άλλη δουλειά. Αν επέτρεπα στις ειλικρινείς απόψεις μου να εμφανιστούν στην εφημερίδα μου, πριν περάσουν 24 ώρες, θα έχανα τη δουλειά μου. 

Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύειτο θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους του για το καθημερινό του ψωμί. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον ‘ανεξάρτητο Τύπο’. 

Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων. Είμαστε
διανοούμενες πόρνες».  

----------

Τετάρτη 14 Απριλίου 2021

ΤΡΕΛΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ του SCRUTON ROGER

 

ΤΡΕΛΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ // ΔΙΑΝΝΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΡΙΣ

ΤΡΕΛΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

SCRUTON ROGER

Παρουσίαση

Το βιβλίο του Roger Scruton "Τρελοί, Τσαρλατάνοι, Ταραχοποιοί" αποτελεί μια συντριπτική κριτική της σύγχρονης αριστερής σκέψης. Εξετάζοντας τους συγγραφείς της Νέας Αριστεράς που κυριάρχησαν στον φιλοσοφικό δημόσιο διάλογο για πάνω από πενήντα χρόνια -Χομπσμπάουμ, Τόμσον και Μίλιμπαντ Σαρτρ, Φουκώ και Ντελέζ Αντόρνο, Λούκατς και Χάμπερμας Γκράμσι, Μπαντιού και Ζίζεκ ο Scruton επικρίνει τις ιδέες τους, αφού πρώτα επιχειρεί να εξηγήσει το έργο τους. Σε όλους τους παραπάνω διανοητές, υποστηρίζει ο Scruton, η κενή ρητορική υπερισχύει της προσεκτικής ανάλυσης, και η χυδαία ανοησία της σεβαστής λογικής σκέψης. Σε αυτήν την αναζωογονητικά σώφρονα απάντηση στην τρέχουσα αριστερή φιλοσοφία ο Scruton ρωτάει πώς και γιατί αυτοί οι συγγραφείς έγιναν τόσο δημοφιλείς, και γιατί άλλες φωνές εκτός της αριστερής διανόησης περιθωριοποιήθηκαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Υπέροχα προκλητικό" (GQ)
"Ο Scruton είναι εξαιρετικός στην υπομονετική κατεδάφιση, με περίλυπο αλλά ευφυές ύφος, ασταθών εννοιολογικών οικοδομημάτων" (Guardian)
"Ένα αριστούργημα... [ο Scruton] ούτε γελοιοποιεί ούτε κακομεταχειρίζεται τους συγγραφείς που εξετάζει, αλλά τους αποδομεί υπομονετικά, εξηγώντας πρώτα το έργο τους με τους δικούς τους όρους κι απογυμνώνοντας έπειτα τις διαστρεβλωμένες υποθέσεις τους και τις κενές τους αξιώσεις" (Wall Street Journal)

Περιεχόμενα

Συντηρητισμός και λαϊκισμός
Ανδρέας Πανταζόπουλος
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Τι είναι Αριστερά;
Μνησικακία στη Βρετανία: Χομπσμπάουμ και Τόμσον
Υπεροψία στην Αμερική: Γκάλμπρεϊθ και Ντουόρκιν
Απελευθέρωση στη Γαλλία: Σαρτρ και Φουκώ
Πλήξη στη Γερμανία: κατηφορίζοντας ως τον Χάμπερμας
Ανοησία στο Παρίσι: Αλτουσέρ, Λακάν και Ντελέζ
Παγκόσμιοι πολιτιστικοί πόλεμοι: η Νέα Αριστερά από τον Γκράμσι στον Σαΐντ
Το Κράκεν ξυπνάει: Μπαντιού και Ζίζεκ
Τι είναι Δεξιά;
Ευρετήριο ονομάτων
Ευρετήριο όρων

Παρασκευή 9 Απριλίου 2021

Γιώργος Γεωργαλάς

 

Γιώργος Γεωργαλάς

Βιβλία

Έγραψε και δημοσίευσε 46 βιβλία πολιτικού και ιστορικού περιεχομένου. Μεταξύ τους περιλαμβάνονται τα:

  • «Εγκόλπιον του δημοκρατικού πολίτου»,

  • «Εγχειρίδιον τεχνικής του σιωπηλού πολέμου»,

  • «Προπαγάνδα. Μεθοδική και Τεχνική της αγωγής των Μαζών», το 1967, εκδόσεις «Γεωργιάδης», έργο που θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα του είδους του παγκοσμίως.

  • «Πυρηνική ειρήνη», το 1970, εκδόσεις «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός»,

  • «Η κρίσις της καταναλωτικής κοινωνίας», το 1971, στη σειρά «Βίπερ», των εκδόσεων «Πάπυρος Πρες» με τιμή 14 δραχμές.

Το βιβλίο ήταν το τρίτο της σειράς «Συγχρόνων Αμφισβητήσεων» που περιελάμβανε έξι «Βίπερ», μεταξύ τους τα «Ψυχή στον Πάγο» του Έλντριτζ Κλήβερ, «Η Μεγάλη Καμπή του Σοσιαλισμού» του Ροζέ Γκαρωντύ και το «Ουρανός και Γη» των Σερβάν-Σρεμπέρ και Μισέλ Αλμπέρ.

  • «Προβληματισμοί», εκδόσεις «Νέοι Ορίζοντες»,

  • «Ελληνικό Μανιφέστο», το 1979, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»,

  • «Λαϊκές εξεγέρσεις στον Ανατολικό κόσμο», το 1980, εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις»,

  • «Η ιδεολογία του Αντικομμουνισμού»,

  • «Ρούσβελτ ο χαμογελαστός Χίτλερ»,

  • «Ιστορία του ΚΚΕ»,

  • «Ο Κομμουνισμός. Θεωρία, Πράξις, Ιστορία και Κριτική».

Στο έργο του αναλύει το πρόβλημα του κομμουνισμού, ξεκινώντας από τα αρχαία χρόνια και τον Αντιφώντα που δίδαξε ότι πρέπει να καταργηθούν οι ταξικές διακρίσεις και τον Φαλέα τον Χαλκηδόνιο, ο οποίος υποστήριξε την Ιδέα της Κοινοκτημοσύνης. Στην εποχή της Αναγεννήσεως υπάρχει αναφορά στον Άγγλο Θωμά Μορ και στον Γερμανό Τόμας Μέντσερ, ο οποίος αποπειράθηκε να εγκαθιδρύσει σύστημα κοινοκτημοσύνης στην πόλη Μυτχάουζεν. Στον 19ο αιώνα, όπου αναπτύσσεται η αστική κοινωνία και μαζί της οι σοσιαλιστικές ιδέες και στις κάθε είδους εκφάνσεις του κομμουνισμού και τα στάδια που πέρασε μέχρι να επικρατήσει στην Σοβιετική Ένωση. Γίνεται αποτίμηση της ιστορίας των κομμουνιστικών καθεστώτων, μέσω της οποίας διαψεύδονται τα στερεότυπα που μας έχουν παρουσιαστεί από την προπαγάνδα της αριστεράς.

  • «Η ιδεολογία της Επαναστάσεως. Όχι δόγματα αλλά ιδεώδη»,

  • «Κατεστημένα. Δημοκρατία-Ολοκληρωτισμός», εκδόσεις «Σμυρνιωτάκης»,

  • «Άνοδος και Πτώση των Αστών», Δεκέμβριος 1988, σελίδες 296, εκδόσεις «Σμυρνιωτάκης»,

  • «Πίσω από το τείχος που φράζει τον Ουρανό», Δεκέμβριος 1988, Φιλοσοφικό Μυθιστόρημα, εκδόσεις «Σμυρνιωτάκης»,

  • «Πώς θεμελιώθηκε η Pax Americana», δίτομο έργο, το 1998, εκδόσεις «Νέα Θέσις»,

  • «Η Δημοκρατία των Αρίστων», το 1999, σελίδες 340, εκδόσεις «Σμυρνιωτάκης»,

  • «Η Εκκλησία στο στόχαστρο», Δεκέμβριος 2004, , σειρά «Αντρρητικά» Α',

  • «Κοσμοεξουσιαστές», το 2004, εκδόσεις «Ερωδιός».

Στο έργο του ο Γεωργαλάς δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα όπως, ποιοι κυβερνούν τον κόσμο; Ποια τα κέντρα τους; Ποιες οι επιδιώξεις τους; Πώς τις προωθούν; Ποια τα όργανα και ποιες οι μέθοδοι τους; Πρόκειται για ένα βιβλίο βιβλίο τόλμης, που ρίχνει άπλετο φως στα άδυτα κρυφής εξουσίας των κυριάρχων. Τους κατονομάζει και υποδεικνύει ανάγκη και τους τρόπους για την αντιμετώπιση τους.

Σειρές βιβλιών

Με τις σειρές «Οι Ρίζες» και «Βυζάντιον», ο Γεωργαλάς φιλοδόξησε να παρουσιάσει την Ελληνική ιστορία με μη συμβατικό τρόπο και ν' ανατρέψει την εικόνα που κατασκεύασε για την Ελληνική ιστορία το ξένο και εγχώριο κατεστημένο.

Σειρά «Βυζάντιον»
  • «Βυζάντιον», σειρά βιβλίων, εκδόσεις «Ερωδιός».

«Αντιβυζαντισμός», το 2005,
«Βυζάντιο. Η άλλη ιστορία του»,
«Βυζάντιο και Ελληνισμός»,
«Ελληνικότης του Βυζαντίου»,
«Εις Βυζάντιον οδηγός».
Σειρά «Οι Ρίζες. Μη συμβατική Ιστορία»
  • «Οι Ρίζες. Μη συμβατική Ιστορία», σειρά βιβλίων, εκδόσεις «Ερωδιός».

«Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίοι; Α', το 1998,
«Προϊστορική εξάπλωσις των Αιγαίων», Β', το 1998,
«Ποιοι ήσαν; ΠΕΛΑΣΓΟΙ, ΑΧΑΙΟΙ, ΟΥΓΚΑΡΙΤΙΟΙ, ΦΟΙΝΙΚΕΣ, ΦΙΛΙΣΤΑΙΟΙ», Γ', το 1998,
«Έρευνες γύρω από τον Όμηρο», Δ', το 1998,
«Η Ελληνική συνιστώσα», Ε', το 1998,
«Πρωτοέλληνες», ΣΤ', το 1998,
«Το χάλκεον γένος 9600-4000 π.Χ.», Ζ', το 1998,
«Ιστορίας Θεώρησις», Η', το 2000,
«Παρα-ιστορίας έλεγχος», Θ', το 2000,
«Ελλήνων Θρησκεία», Ι', Μάρτιος 2001,
«Χριστιανισμός και Ελληνικότης», ΙΑ', το 2001,
«Εβραϊκή Βίβλος και Ελληνισμός», ΙΒ', το 2002,
«Ελληνικότης», ΙΓ', το 2002,
«Ελλήνων Κοσμοκρατορία», ΙΔ', το 2003,
«Ελλήνων ζην», ΙΕ', το 2003,
«Ο αληθινός Ιησούς», ΙΣΤ', το 2003, ιστοριογραφικό κι όχι θελολογικό δοκίμιο, με το οποίο ο Γεωργαλάς διερευνά τον Ιησού ως άνθρωπο. ιστοριογραφικό, όχι θεολογικό.
«Ορθοδοξίας Απο-Ιουδαϊσμός», ΙΖ', το 2003,
«Ειδωλομάχοι και Χριστιανομάχοι», ΙΗ', το 2003,
«Έλληνες Ωκεανοπλεύσται», ΙΘ', Σεπτέμβριος 2004,
«Ελλήνων Ονειροχώρες», Κ', Ιούνιος 2006,
«Ελλήνων Πολιτική Επιστήμη», ΚΑ', το 2013.


Πέμπτη 1 Απριλίου 2021

Απ' τους αγράμματους ελευθερωτές της Ελλάδας στους σύγχρονους λόγιους ''Εφιάλτες'' της. (της Βούλας Ηλιάδου)

 

''Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγει το δίκιον. Δια κείνο έμαθα γράμματα ες τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο... ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί... Είμαστε εις το εμείς κι όχι εις το εγώ...'', διαβάζω συγκινημένη τα ''Απομνημονεύματα'' του Μακρυγιάννη, επικεντρώνοντας την προσοχή μου στον μνημειώδη επίλογο, που είναι για μένα το ''κτήμα ες αεί'' των Νεοελλήνων.


 Πάνω που μου έρχονται όμως δάκρυα στα μάτια για το αξιομίμητο πνεύμα του στρατηγού του '21, ο οποίος ζητούσε συγγνώμη απ' τους λογιότατους της εποχής του γιατί δεν έμαθε γράμματα, η ψυχή μου σκοτεινιάζει στη σκέψη των ''ανδραγαθημάτων'' των σύγχρονων πανεπιστημιακών που, αντί να φωτίζουν τον κόσμο με τις γραφές τους, συνηγορούν προς όφελος αλλότριων συμφερόντων και κινούνται ανθελληνικά.


  Θα αναφερθώ σε τρία μόνο παραδείγματα που επιβεβαιώνουν, ενδεικτικά, τον χαρακτηρισμό μου. Σαν πρώτο, μου έρχεται στον νου - έστω και ετεροχρονισμένα - εκείνο με τον καθηγητή Αντώνη Λιάκο (μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία), που έκανε (στις αρχές του 2020) μια απίστευτη ανάρτηση γράφοντας στο tweet του: «Εύχομαι να μην γίνει ο EastMed – Δεν γίνεται να αποκλείουμε την Τουρκία»!!!..


   Κι αυτό ενώ γνώριζε καλά πως η συνυπογραφή της διακρατικής συμφωνίας για τον αγωγό EastMed μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ θεωρούνταν ''ιστορική'' κίνηση στη γεωστρατηγική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί συνιστούσε ''το αντίβαρο στην αυθαίρετη προσβολή υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ της Τουρκίας σε συμφωνία με τη Λιβύη'' (τουρκολιβυκό μνημόνιο 2019, που ακυρώθηκε το '20 απ' το λιβυκό Κοινοβούλιο, αλλά παραμένει ενεργό στον ΟΗΕ). Προσβολή που ''κόβει'' στα δύο την ανοιχτή θάλασσα του Αιγαίου, όπως θέλει και ονειρεύεται η Τουρκία με τα εδώ ''γιουσουφάκια'' της.


  Προφανώς, αυτά είναι 'ψιλά' γράμματα για τον ''αιρετικό'' καθηγητή Ιστορίας στο ΕΚΠΑ, που αντέδρασε αρνητικά τότε στην ιδέα να περάσει η Ελλάδα και όχι η Τουρκία απ' το τεχνικό ενεργειακό επίπεδο στην πράξη με υποστήριξη των στρατηγικών αποθεμάτων της ίδιας και της Κύπρου. Αντέδρασε, ουσιαστικά, στην πολιτική ανακήρυξη της ΑΟΖ, μια και μιλάμε για ''πολιτικό αγωγό'', που ίσως αναχαιτίσει εν μέρει τον προκλητικά επιθετικό γείτονα εξ Ανατολών μας.


  Σαν δεύτερο παράδειγμα που με κάνει να μιλώ για ημεδαπό ενδεικτικό ανθελληνισμό είναι η ανοίκεια προς την αίγλη του Δ.Π.Θ (Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης) κίνηση πανεπιστημιακών προ πολλών ετών (4/7/'14) να μετονομάσουν το Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης σε σκέτο Τμήμα Φιλολογίας.


  Η αστεία τους δικαιολογία βέβαια ότι ''ο προσδιορισμός 'ελληνικής' πριν από τη λέξη φιλολογία στην τρέχουσα ονομασία του Τμήματος δεν προσδιορίζει καμιά επί πλέον δεξιότητα και ότι φαίνεται να είναι πλεοναστικός και σε ορισμένες περιπτώσεις παραπλανητικός και εσφαλμένος. …'', βρήκε την κατάλληλη απάντηση από το το μέλος του Δ.Σ. του Δ.Π.Θ. καθηγητή του Πολυτεχνείου και ακαδημαϊκό Αντώνη Κουνάδη, ο οποίος σε επιστολή του προς τον Πρόεδρο του Συμβουλίου του Δ.Π.Θ (και Πρόεδρο ε.τ του Συμβουλίου Επικρατείας) σημείωσε κατηγορηματικά ότι:
 - ''... τα επιχειρήματα της μετονομασίας δεν δικαιολογούν μια τέτοια μεταβολή'', για να προσθέσει στη συνέχεια ότι ''το θέμα είναι πολύ σοβαρό και για λόγους εθνικούς, ενόψει και του τόπου όπου εδρεύει το Τμήμα''...


  Το δεύτερο παράδειγμα πανεπιστημιακού με ανθελληνικές τάσεις ή αποδείξεις είναι αυτό του τουρκόφρονα καθηγητή του Δ.Π.Θ και βοηθού κοσμήτορα του Βαλκανικού Ινστιτούτου Ερευνών το 2015 Αλή Χουσεΐνογλου, ο οποίος - μιλώντας (τον Ιανουάριο του '17) σε εκδήλωση πανεπιστημίου της Τουρκίας με τίτλο: ''Τούρκοι της Δυτικής Θράκης και Τουρκική Εξωτερική Πολιτική'' - ξέσπασε σε ανθελληνικό παραλήρημα λίγο πριν την άφιξη του τότε πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στην Τουρκία για τη σύσφιξη των σχέσεων φιλίας με τους ''γείτονες''.


  Κι αυτό το παραλήρημα είχε φτάσει στο απόγειό του, όταν ανέφερε - μεταξύ άλλων - ότι ''οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης έχουν σημαντικό μέρος στην Εξωτερική πολιτική της Τουρκίας'', για να περιγράψει στη συνέχεια, τα στάδια που πέρασαν οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης από το παρελθόν μέχρι σήμερα...


  Το τρίτο και τελευταίο ενδεικτικό παράδειγμα της ανθελληνικής νοοτροπίας από την οποία εμφορούνται κάποιοι πανεπιστημιακοί - αν εξαιρέσω τους τωρινούς πνευματικούς θιασώτες της φιλοτουρκικής κάστας, κάποιοι απ' τους οποίους συνδράμουν συμβουλευτικά την κυβέρνηση - είναι αυτό που έγινε τον Απρίλιο του '19.


  Αυτό που αποδεικνύει πως - μετά την προδοτική ''Συμφωνία Πρεσπών'' - σχεδιάζονται πιθανόν στα παρασκήνια τα αλυτρωτικά σχέδια των Σκοπίων σε βάρος της Μακεδονίας μας, χωρίς να αποκλείεται μελλοντική σύμπραξη φιλοσκοπιανών με τους ''εξεγερμένους'' ''Γκρίζους Λύκους της Θράκης, οι οποίοι πιέζουν μέσα και έξω απ' τα ελληνικά σύνορα για αναγνώριση ''τουρκικής'' μειονότητας στην Ελλάδα.


    Και δεν μιλώ κινδυνολογικά σε καμιά περίπτωση, αλλά γιατί ήρθαν στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια στοιχεία που πιστοποιούν ότι κυοφορείτο - μέχρι πρότινος, τουλάχιστον - σχέδιο από φιλοσκοπιανούς κυκλους, οι οποίοι είχαν - τουλάχιστον μέχρι τις τελευταίες εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 - ισχυρή δράση στην Ελλάδα, με δείγματα απτά και άκρως ανησυχητικά.


   Δείγματα όπως η ένθερμη υποστήριξη πανεπιστημιακών στο φιλοσκοπιανό σωματείο ''Κύριλλος και Μεθόδιος''(ή, άλλως, σύλλογο με την επωνυμία 'Αδελφότητα Ντόπιων Σερραίων'), το οποίο είχε ιδρυθεί τον Ιανουάριο του '18 με έδρα την Ηράκλεια Σέρρών.


  Το ότι η ''Συμφωνία Πρεσπών'' έδωσε πάτημα στους ανθέλληνες και φιλοσκοπιανούς να αμφισβητήσουν επίσημα την ελληνικότητα της Μακεδονίας με στόχο την μελλοντική διεκδίκηση εδαφών της, φάνηκε ολοκάθαρα από τους μάρτυρες που πήγαν να υπερασπίσουν τότε το προαναφερθέν σωματείο στο Πρωτοδικείο Σερρών μετά την αντίδραση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων και του τότε Προέδρου της Γεώργιου Τάτσιου, ο οποίος κινήθηκε νομικά καταγγέλλοντάς το για αυτονομιστική δράση.


 Ως μάρτυρες υπεράσπισης του επίμαχου σωματείου είχαν εμφανιστεί κατά την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης οι καθηγητές Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης (Νομικός, Τμήμα Σλαβικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) και η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου (Σλαβολόγος-Γλωσσολόγος στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών), που ''δήλωσαν ευθαρσώς πως η αναφερόμενη στο καταστατικό του φιλοσκοπιανού σωματείου ως 'ντόπια' γλώσσα εννοείται η σλαβική''.


   Με άλλα λόγια δήλωσαν ξεδιάντροπα ότι η γλώσσα που μιλούν στη Νιγρίτα δεν είναι η ελληνική, αλλά η σλαβική, την οποία βάφτισαν πια επίσημα ελέω Τσίπρα ''μακεδονική''... Και να φανταστεί κανείς ότι η κ. Ιωαννίδου ήταν ένα από τα επτά μέλη της επιτροπής που όρισε η κυβέρνηση Τσίπρα, ''για να εξετάσει τον αλυτρωτισμό στα σχολικά βιβλία των Σκοπίων''...


   Αστεία πράγματα, που μας επιβεβαιώνουν ότι οι πιο επικίνδυνοι σφετεριστές της ελληνικότητας της Μακεδονίας είναι ημεδαποί συμ-''πατριώτες'' μας. Αυτοί που συνεορτάζουν με τους Σκοπιανούς την ψευτοεπανάσταση του Ίλιντεν και τιμούν ως ήρωες τους Βούλγαρους αρχικομιτατζήδες Γιάνε Σαντάσκι και Γκότσε Ντέλτσεφ...


  Κατόπιν αυτών αναρωτιέται κανείς για το πώς έγινε και μαζεύτηκαν τόσοι, μα τόσοι ανθέλληνες στα εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Πώς έγινε και, αντί να εργάζονται επ' ωφελεία του έθνους και της πατρίδας, εργάζονται προς αποδόμησή τους.


      Κι όταν σκέφτομαι αυτούς που τόσο επί ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, όσο και επί ΝΔ τους πληρώνει σαν λειτουργούς ο Έλληνας φορολογούμενος για να διδάσκουν ιστορικές αναλήθειες στους μαθητές και τους φοιτητές τους, φέρνω την εικόνα του Μακρυγιάννη μπροστά μου, για να παρηγορηθώ.


    Προσκυνώ το ταπεινό και αγιομίμητο πνεύμα του, που - κατά περίεργο τρόπο - το έχω κάνει κορνίζα στη σκέψη μου πλάι σ' εκείνο της μεγάλης πατριώτισσας της ελληνικής Πεζογραφίας, Πηνελόπης Δέλτα, κι ας μοιάζει παράταιρα... ''εθνικιστική'' αυτή η σύγκριση για τους ανθέλληνες εκπροσώπους των εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων. 


  Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αυτό μου έρχεται να κάνω και αυτό κάνω. Ίσως γιατί συνήθιζα να το κάνω και στο παρελθόν με άλλους αγράμματους αγωνιστές του '21, τους οποίους τιμήσαμε επίσημα προ ολίγων ημερών με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 χρόνων απ' την Ελληνική Επανάσταση.


  Τώρα, θα αναρωτιέστε απορημένοι, πώς γίνεται εγώ - με προϊστορία εκπαιδευτικού λειτουργού της Μέσης Εκπαίδευσης - να γυρίζω την πλάτη μου στους λογιότατους της εποχής εκείνης και να στηρίζω με την πένα μου τους αγράμματους, ήρωες που ήξεραν λίγα κολλυβογράμματα και εκπροσωπούνται στο άρθρο μου και στη συνείδησή μου δια του Μακρυγιάννη.
   Θα σας απαντήσω με αυτό που λέει ο μεγάλος Σεφέρης για τον στρατηγό στις ''Δοκιμές'' του (''Ένας Έλληνας - ο Μακρυγιάννης'', Δοκιμές, Α' τόμος, σελ. 236):


  ''...Δεν επαινώ τον Μακρυγιάννη γιατί δεν έμαθε γράμματα, αλλά δοξάζω τον πανάγαθο Θεό που δεν του έδωσε τα μέσα να τα μάθει... Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες ακαδημίες δεν αξίζουν την κουβέντα αυτού του ανθρώπου...''
    Για τον ίδιο ακριβώς λόγο τον οποίο επικαλείται ο Νομπελίστας ποιητής, έκλεισα κι εγώ στην καρδιά μου τον στρατηγό. Τον άνθρωπο που είχε ριζωμένα βαθιά στα σπλάχνα του τα ένστικτα της φυλής μας. Τον άνθρωπο που, αν και ''απελέκητος στο γράψιμο'', ''πολέμησε, αγωνίστηκε, πίστεψε, σακατεύτηκε, αηδίασε, θύμωσε''.


  Τον άνθρωπο που, σε κάθε περίπτωση, έμεινε όρθιος στον αγώνα του έθνους για λευτεριά. Που υπερασπίστηκε την πατρίδα, χωρίς να χάσει την ανθρωπιά του και κήρυξε σεβασμό στους προγόνους, ταπεινότητα και ομόνοια μέσα απ' την αγραμματοσύνη του. Τον άνθρωπο που είχε τα ίδια ''πιστεύω'' με τον Κολοκοτρώνη, όπως τα εξέθεσε ο ''Γέρος του Μοριά'' στον εξαίσιο λόγο του προς τους Γυμνασιόπαιδες στην Πνύκα (7 Οκτωβρίου 1838), ο οποίος κατέληξε στον επίλογο;


 - Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή τύχη, εξαιτίας των περιστάσεων έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, άκουσα και εγνώρισα, δια να ωφε

ληθείτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε και να έχετε ομόνοια...
      Και ζητάνε συγχώρηση ποιοι; Αυτοί με το απελέκητο γράψιμο και τα καριοφίλια στους ώμους, των οποίων τα σώματα ''γέμισαν τρύπες απ' τα βόλια των Τούρκων και πληγές απ' τις σπαθιές των Αραπάδων του Μπραΐμη''... Κι ύστερα σού 'ρχονται οι ενθρονισμένοι σε πανεπιστημιακές έδρες ανθέλληνες σήμερα, να συνηγορήσουν υπέρ των Σκοπιανών και των Τούρκων...


 - Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι;
 - Αλίμονο!!!.. ''Οίδασι'' πολύ καλά τι ''ποιούσι'' όλοι αυτοί οι σπουδαγμένοι (επ' ωφελεία τους κι όχι υπέρ των συμφερόντων της πατρίδας) αριστεροδεξιοί ''προοδευτικοί'' - αυλικοί και αυλοκόλακες κυβερνώντων - που λένε και πράττουν πιθανώς καθ' υπαγόρευση εξωχώριων αφεντικών σε βάρος των εθνικών συμφερόντων μας, σε βάρος γενικότερα του Ελληνισμού που εκτείνεται από τη Θράκη μέχρι την Β. Ήπειρο δυτικά, τις νησιωτικές άκρες του Αιγαίου στα ανατολικά και την Κύπρο ως έσχατο άκρο στα νότια.


  ''Οίδασι'', αλλά ''ποιούσι'' ανεπίτρεπτα υποχωρητικά έως μειοδοτικά όταν μιλούν για ''μαξιμαλισμό της Ελλάδας'' με αποδέκτη τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος τείνει ευήκοον ους - είναι βέβαιο - σ' όλα ''άνθη του κακού'' επί των ημερών μας (ΕΛΙΑΜΕΠ, Ροζάκης, Ντόκος, Ιωακειμίδης κλπ), έτσι που να μας κάνει να αγανακτούμε και να αναθυμόμαστε νοσταλγικά τα λόγια του Κωστή Παλαμά, (''Δε θέλω καινούργια, ξένα δώρα. Παλιά, δικά μου πλούτη σού ζητώ...''). ''Πλούτη'' όπου χτυπά ακόμα η καρδιά της Ελλάδας και διατηρείται εν ζωή ο ''κρυπτοχριστιανισμός''...


      Ναι, μας κάνουν να αγανακτούμε ή μας ωθούν να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο, για να βροντοφωνάξει έξω απ' το κλειστό (λόγω covid 19) καφενεδάκι του χωριού μας σαν άλλος Νίκος Σταυρίδης, το αμίμητο: ''Βρε, με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για έξι μήνες; Με κάνεις πρωθυπουργό να τους στείλω όλους αυτούς μια ώρα αρχύτερα από 'κει που 'ρθαν;''

 https://www.pentapostagma.gr/apopseis/6999690_ap-toys-agrammatoys-eleytherotes-tis-elladas-stoys-syghronoys-logioys-efialtes-tis